|
یکى از بارزترین نمادهاى تفکر عثمانى در کربلا منع آب از امام و سپاهش بود
که به بهانه انتقام خون عثمان و کشته شدن او با لب تشنه انجام شد.
اکنون بر اساس منابع شیعه و سنى، براى هر فرد منصفى آشکار است که خون عثمان تنها بهانه اى بیش نبود که امویان آن را براى دست یابى به قدرت، شعار خود قرار دادند و از امیرالمؤمنین و اهل بیت و شیعیانشان خون عثمان را طلب مى کردند. ده ها منبع تاریخى و حدیثى، ده ها نفر از اصحاب رسول خدا و تابعین و ده ها نفر از علما و دانشمندان به برائت امیرالمؤمنین(علیه السلام) تصریح کرده اند که تفصیل این موضوع مجال دیگرى مى طلبد. و تنها به این سخن ابن ابى الحدید معتزلى اشاره مى کنیم که مى گوید: «وَ اللهِ لَقَدْ نَصَرَ عُثمانَ لَوْ کانَ الَمحْصُورُ جَعفَرَ بْنِ أبِى طالِب لَمْ یَبْذَلْ لَه إلاّ مِثْلَه(1); به خدا سوگند او عثمان را بدان حد یارى رساند که اگر جعفر بن ابى طالب محاصره شده بود، همان اندازه به او یارى مى رساند.»
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر ۱۳۹۱ساعت 18:39 توسط علیرضا حمزه یی
|
|
|
